“Acceptatie ligt in de handen van de maatschappij”
Na de moord op een homoseksuele man in Beveren, wordt de roep naar gelijkheid voor holebi’s terug luider. Het gevolg: tientallen protesten in het hele land en talloze debatten op tv. Enkele holebi’s getuigen over hun ervaringen.
Door Amber Deckers, Oliver Vereycken en Anne de Nijs
Tanguy Ottomer (39) is stadsgids in Antwerpen en probeert negativiteit op sociale media te ontwijken.
“Als je als homokoppel hand in hand rondloopt, heb je het gevoel dat je iets ‘verkeerd’ doet. Het is een gebaar van liefde en aantrekking dat toch door bepaalde mensen als iets fout gezien wordt, zelfs hier in Antwerpen. België hoort bij de top vijf beste landen voor LGBT+ rechten. Hier kunnen wij trouwen en kinderen adopteren zonder probleem. In bijna zeventig landen is homoseksueel zijn een misdrijf.”
“Volgens mij komt dat haatdragende gedrag voort uit onwetendheid. Mensen begrijpen niet wat het is omdat ze het zelf niet meemaken en vinden het gemakkelijker om het als iets onnatuurlijk te zien. Als je kijkt naar de gebeurtenis in Beveren en de uitspraak van het Vaticaan, dat homoseksualiteit een zonde is, dan weet je dat we als maatschappij beter moeten doen. Het is aan ons om de plooien glad te strijken.”
“Haat komt uit onwetendheid”
In een stijgende lijn
“De media moet hier absoluut aandacht aan geven en dat doen ze ook, maar de moord op die homoseksuele man is geen positief nieuws. De dagdagelijkse positieve dingen komen niet in de media en dat is jammer. Als je heel de tijd negatieve nieuwtjes uitzendt, zal dat mensen voeden om die negativiteit aan te houden. Het is gelukkig wel al een pak beter dan vroeger.”
“Sensibiliseringscampagnes helpen op kleine schaal, maar gaan de wereld niet veranderen. Het zijn de nieuwe media zoals Netflix die ervoor moeten zorgen dat de massa hun gedachtegoed openstelt. Ikzelf ben van het jaar ’81, en in die wereld zag de homowereld er vaak beangstigend uit. Toen werden homo’s aanzien als ‘Jambers-marginalen’. Als je nu kijkt zie je in series en films mannen met mannen, vrouwen met vrouwen, bi- of homoseksueel. Dat kan allemaal, en dat wordt op een normale manier in beeld gebracht. Als dit onderwerp in een mooi verhaal wordt gegoten, staan we al een hele stap dichter bij acceptatie.”
Ambiance
“Ik probeer het nieuws zo weinig mogelijk te volgen, zeker via sociale media waar je snel boodschappen kan verspreiden, zowel negatieve als positieve. En Facebook is de vuilbak van mensen hun mening. Als je die negativiteit aandacht geeft, blijft dat groeien.”
“Mensen moeten één ding weten: in de gay-community lachen we graag. Het leven is kort en we hebben lang genoeg in de kast gezeten. Laten we het gewoon plezant houden. Ik heb zelfs hetero vrienden die liever naar gayclubs gaan, puur voor de ambiance.”
Gianni (21) is student verpleegkunde en is zelf al slachtoffer geweest van holebihaat.
“Ik krijg soms opmerkingen naar mijn hoofd geslingerd zoals ‘die homo is daar’, ‘ha, gay!’ of ‘daar is hij weer mijn zijn vriendinnetjes’, omdat ik veel vrouwelijke vrienden heb. Toen ik naar de hogeschool ging minderde dat een beetje, maar het zijn vaak jongens die zulke kinderachtige opmerkingen maken.”
“De sociale media zijn een grote bron van pesterijen. Ik heb op TikTok al veel negatieve reacties gekregen. Mensen begonnen elkaar taggen om mij uit te lachen. Ook al geven mensen je honderd positieve opmerkingen, die negatieve zullen beter blijven hangen.”
“Je bent meer dan je geaardheid ”
“Ik vind het jammer dat mensen zichzelf niet kunnen zijn. Mensen zeggen altijd van wel, maar je merkt dat dat niet klopt. Tijdens avondjes uit werd ik vaak beledigd, op zo’n momenten wou ik dat ik sterker, breder en groter was zodat ik voor mezelf kon opkomen. Nu ik ouder ben, probeer ik die persoon te zijn voor anderen.”
Senna (23) studente Journalistiek aan de AP Hogeschool verbaast zich dat mensen zich zo verwonderen over holebihaat
“Holebihaat vindt dagelijks plaats, in de vorm van kleine opmerkingen of beledigingen, maar niemand weet ervan. Het is een moeilijk gegeven. Enerzijds is het superbelangrijk dat we aandacht schenken aan dit probleem en aan de agressie tegenover de LGBT+ gemeenschap, anderzijds wil je geen aandacht schenken aan de mensen die zulke zaken uitvoeren.”
Meer dan een object
“Ik ben al vaak geobjectiveerd vanwege mijn geaardheid. Ooit kwam een man naar mij toe om te vragen of ik een vriend had. Ik zei dat ik een vriendin had, waarop hij begon te vertellen dat hij dat enorm geil vond. Een andere keer tijdens een picknick met mijn vriendin kwam een man achter ons zitten om ons voortdurend aan te staren.”
“Ik vind dat lastig. Het is natuurlijk anders dan wanneer ze iemand vermoorden of aanvallen vanwege hun geaardheid, maar elke soort discriminatie is een inbreuk is op je grondrecht en op je bestaan. Het is een aanval op alle mensen die in de LGBT+ gemeenschap zitten.”
“Vroeger paste ik me aan zo’n opmerkingen aan en hield ik de hand van mijn vriendin niet meer vast. Nu ben ik daar doof voor geworden. Het blijft gewoon jammer dat het sociaal aanvaard lijkt dat mannen zulke opmerkingen mogen maken op twee vrouwen die elkaars hand vasthouden.”
Op een onbewoond eiland
“We zitten al veel verder dan vroeger, maar er zijn nog altijd pijnpunten die belicht moeten worden”, vertelt Senna. “Ze brengen de LGBT+-gemeenschap vaak in beeld als iets exotisch. Het is zelfs op mijn eigen school recent gebeurd dat ze een artikel publiceerden over de gay-scene en dat dat een hook-up-culture is. Ze stigmatiseren onze gemeenschap volledig.”
“Wij hebben voor die klas een lezing georganiseerd en vroegen wie daar hetero was. Toen ze hun handen opstaken, maakten we banale opmerkingen zoals “Oh my god, ben jij hetero? Ik heb altijd al een hetero beste vriend willen hebben!” Wij krijgen die soms ook naar ons hoofd geslingerd, en door die terug te kaatsen kunnen hen leren in perspectief te plaatsen hoe stom ze eigenlijk zijn.”
“Ik heb er zeker hoop in dat holebihaat zal wegebben. Er is simpelweg nog werk aan de winkel op het vlak van normaliseren en integreren. Vooral op vlak van politiek. Er moet zeker representatie zijn. Je kan oudere witte hetero mannen niet volledig laten beslissen over zaken rond de LGBT+-gemeenschap. Als je er zelf geen onderdeel van bent, weet je niet hoe je het best aanpakt. Het is belangrijk dat iemand van de gemeenschap dan niet wordt gebruikt als een pion om aan te tonen hoe erg de politici mee zijn met de tijd. Door dat te zeggen, maak je er weer iets exotisch van. Iemand wordt gekozen omdat hij of zij een goede politicus is en moet dat kunnen zijn zonder non-stop te worden gedefinieerd als LGBT+ persoon. Je bent niet alleen je geaardheid.”
Deze bijdrage kadert in de Intercultural Readiness Check waarmee APJournalistiek de interculturele reflex van zijn studenten wil aanscherpen.
Verschenen in Den Triangel
Jaargang 14, Nummer 4
Foto door Anne de Nijs
Het Open Boek 