Category: Varia

Een democratie lijkt in de westerse samenleving een voorwaarde voor een functionerende samenleving. In Is het westen de weg kwijt? bespreekt Kishore Mahbubani de schijnheilige houding van westerlingen. Het Westen is volgens Mahbubani mede verantwoordelijk voor het terrorisme en de heersende rivaliteit tussen naties. Haar extreme obsessie met economisch succes of haar politieke overheersing veroorzaakt meer problemen dan het Westen wil toegeven. Het ondergaat er echter nooit de straffen voor.

*Dit opiniestuk maakte deel uit van een opdracht en is niet mijn mening.

“Westerlingen hebben het mis als ze denken dat democratie een noodzakelijke voorwaarde is voor economisch succes”, klinkt er in het boek van Mahbubani. De Chinese economie draait als een geoliede machine en één zoekterm in Google, democratie China, bevestigt de uitspraak van Mahbubani meteen. Hoewel politicoloog Liu Yu vorig jaar in een artikel van De Morgen vol vertrouwen verklaarde dat het ‘een kwestie van tijd is voor China een democratie is’, is China de dag van vandaag een Volksrepubliek die door nieuwsinstanties zoals Apache niet als democratie wordt beschouwd. Een democratie die geen democratie is en toch landen zoals de VS economisch begint te overstijgen.

De hypocriete zonnebril
Een economisch sterk land is niet per se een land vol geluk en welvarendheid. Het Westen, waaronder vooral Europa, lijkt bij sommige landen een hand voor de ogen te houden. Zelden verliezen westerlingen het vertrouwen in de competenties van de Verenigde Staten. De VS mogen dan op vele vlakken een monopool zijn, de Europese samenleving begrijpt niet waarom er nog steeds geen strengere wapenwetgeving (Gun Control) is doorgevoerd.

Europa en de VS delen niet over alles dezelfde waarden en – vooral – normen. In de Amerikaanse cultuur is het recht op wapenbezit vanzelfsprekend om je grond te beschermen. De Amerikaanse economie draait goed, maar ten nadele van bewoners uit lagere klassen.  Waarom reageert de gemiddelde westerling dan zo veel negatiever op dezelfde omstandigheden bij een niet-democratisch land en wordt de VS geïdealiseerd?

Het groeiende land
China is één van de grootste en snelst groeiende landen. Is iedereen in het land gelukkig met de beperkte democratie? Nee. Maar in het algemeen is de Chinese bevolking nog relatief gelukkig. Bovendien hecht zij net zoveel belang aan waarden als aan geld. Dat geldt niet alleen voor de Chinese bevolking,  maar voor verscheidene landen met gelijkaardige competenties. In landen zoals de VS lijkt het één het ander te onderdrukken. Ofwel groeit het kapitalisme sterk, ofwel het liberalisme. Er is zelden een weg tussenin.

Dat de Chinese economie succesvol is, zegt weinig over het gelukniveau van de Chinese bevolking. China geldt hier als voorbeeld van de vaststelling dat democratie geen voorwaarde hoeft te zijn voor, noch een garantie op een succesvolle economie. Dat is een foute veronderstelling die vooral leeft binnen de westerse samenleving, omdat men de democratie gewend is. Wie is opgegroeid in een democratie kan zich geen werkend alternatief voorstellen. Dat betekent echter niet dat het onmogelijk is.

Opdracht voor de les Senior Class: Tekst & Beeld in 2020.

Een verhuis naar Wallonië was voor Sofie een erg grote verandering, waarmee ze het een tijd moeilijk had. Hoe langer ze in Wallonië woonde, hoe meer ze echter merkte dat het gewest een perfecte match was met haar persoonlijkheid.

Waarom ben je naar Wallonië verhuisd?
We verhuisden omdat mijn man, Pascal, werk had gevonden in Luxemburg. Ik haat verandering, dus we hadden eerst beslist dat hij heen en weer zou reizen. Tijdens de week huurden we een studio en tijdens de weekends kwam hij naar mij in Beerse, waar we woonden tot 2011. Dat jaar vonden we in Bertrix, waar we nu wonen, een huis dat perfect voor ons was. Het was liefde op het eerste gezicht!

Je zegt dat je niet van verandering houdt. Hoe voelde jij je dan toen jullie verhuisden?
Ik was voor ons vertrek erg verdrietig omdat de toekomst op dat moment heel onzeker was. Je waant je in het onbekende. Na een tijdje vond ik wel meer plezier in de verhuis. We kampeerden ook af en toe in de provincie Luxemburg, dus het was niet helemaal nieuw. Bovendien zeiden we tegen onszelf dat we het zouden proberen en zouden kijken hoe het verliep.

Terug verhuizen naar Vlaanderen was nog een optie?
Ja, zeker. We hebben geen kinderen, waardoor het eenvoudiger was om ons heen en weer te verplaatsen.

Hoe is je leven in Wallonië tegenover dat in Vlaanderen?
Het is beter. Ik ben een erg gevoelig persoon en ik heb hier veel minder stress. Er is minder lawaai en minder verkeer en omdat ik thuisvrouw ben, kan ik de tijd nemen om confituur te maken of zelf brood te bakken. Ik vind het geweldig dat ik rustiger kan leven. Na alle angst die ik had, ben ik erg blij met hoe mijn leven er op dit moment uitziet. Er wonen geweldige mensen van mijn leeftijd in de buurt. Zij hielden zelfs een feestje toen we in Bertrix kwamen wonen.

De mensen zijn dan heel sociaal.
Eigenlijk niet. Mensen uit de Ardennen zijn erg gesloten tot ze zich openstellen. Dan krijg je letterlijk de sleutel van hun voordeur. Het hangt echt af van welke houding je aanneemt. In Wallonië is iedereen wel heel vriendelijk. Mensen leven op het ritme van de natuur. Ze begroeten elkaar met een kus op de wang, niet met een hand zoals in Vlaanderen. Op dat vlak zijn ze dan weer opener.

Je houdt duidelijk erg van Wallonië. Staat terugkeren naar Vlaanderen op het menu?
Nee. Ik denk van niet. We zijn gek op ons leven hier. De natuur, de omgeving, de mensen, de eenvoudigheid van het leven hier… Pascal is lid van een duikclub, ik doe hier zelf ook aan yoga… Het enige wat we uiteindelijk missen is onze familie en onze vrienden die in Vlaanderen wonen. Zeker met de coronacrisis is het moeilijk om niet naar onze familie te kunnen gaan, wat we meestal één weekend per maand doen. Maar nee, we denken er niet aan om terug te verhuizen naar Vlaanderen. Er is te veel lawaai. Er is iets té veel leven.

Verschenen op Wrap