POSTS

Voor de Paarse krant, een krant van tweedejaars aan AP-hogeschool, schreven we verschillende stukken over alles LGBT+. Samen met mijn medestudent Kobe Pieters schreef ik aan de sectie ‘religie’, een ontzettend boeiend thema in het licht van LGBT+ waaruit veel interessante verhalen kwamen.

Farah (21) durft niet voor haar seksualiteit uit te komen

Farahs seksuele voorkeur leek haar nooit vreemd, maar in haar moslimfamilie wordt haar seksualiteit echter minder aanvaard. In Algerije, waar haar moeder vandaan komt, staat de doodstraf op homoseksualiteit.

“Ik kwam in het derde middelbaar uit de kast als ‘biseksueel’ omdat ik niet wist of ik enkel op meisjes viel. En oh boy. Mijn moeder zei dat ze een fout had gemaakt in mijn opvoeding. Ze zei ook dat biseksualiteit niet bestaat. Ik heb toen Wikipedia gebruikt om aan te tonen dat dat wel het geval is.”

Farah’s moeder is moslima. Ze verdiept zich de laatste tijd vaker in haar religie. De rest van de familie weet niet dat Farah lesbisch is, en dat zal zo blijven. “In mijn familie is er nog een sterke verdeling tussen mannen en vrouwen, dus mijn tantes kennen me echt en delen dezelfde passies. Met mijn nonkels spreek ik zelden. Ik ben helemaal niet zeker of ik veilig ben als ik uit de kast kom.

Ik heb geluk dat ik hier in België ben geboren. Ik heb nog een dak boven mijn hoofd en ik weet dat dat in andere landen niet altijd zo is. Dus ik hoop dat mijn familie het niet ontdekt, want ik zou het verschrikkelijk vinden als ik uit de familie gezet zou worden vanwege mijn geaardheid.”

David (35) leerde zijn geloof te combineren met zijn seksualiteit

David’s ouders reageerden niet verrast toen hij uit de kast kwam, bij andere joden is dat vaak niet zo. Hij vertelt over zijn ervaring als homoseksuele man in de joodse gemeenschap.

 “LGBT+ was nooit een thema in de synagogen van Luxemburg, waar ik vandaan kom. Al wilden de rabbijnen er gerust over praten. Pas toen de eerste joodse holebi’s met vragen naar de, liberale, synagoge kwamen, groeide er een draagvlak.  

David werd actief in de joodse gemeenschap toen hij in het Verenigd Koninkrijk ging studeren, waar een sterke liberaal-joodse beweging is. “Daar ben ik uit de kast gekomen, wat helemaal geen groots gegeven was. Het was normaal voor iedereen. Mijn ouders hadden het zelfs zien aankomen.”

Een coming-out verloopt voor een jood niet overal even vlot, merkte David. “Sommige joodse holebi’s krijgen problemen, omdat ze de Joodse identiteit hebben. Joodse families kunnen de seksuele geaardheid van hun kinderen soms moeilijk aanvaarden, omdat ze vrezen dat er geen nieuwe generatie joden zal volgen.

In de ogen van orthodoxe joden ben ik waarschijnlijk geen jood, maar ik vind dat ik meer gemeen heb met mensen die mijn waarden delen dan met hen. Voor mij zijn zij geen joden, maar mensen die nog in een andere tijd leven.” 

Door Amber Deckers en Belén Zárate Garay 

Theatermaker Jaouad Alloul bouwt bruggen tussen gemeenschappen

LGBT+ en religie zijn voor theatermaker Jaouad Alloul eenvoudig te verenigen. Hij verliet het thuisnest toen hij zich outte en wil een rolmodel zijn voor jongeren die worstelen met hun geaardheid en religie.

Hoe verenig je LGBT+ met islam? 

Voor mij gaan die twee perfect samen. Islam is voor mij een handleiding met rituele praktijken, en mijn homoseksualiteit is mijn seksuele voorkeur. Die twee hebben niks met elkaar te maken. Ergens begrijp ik wel dat homoseksualiteit volgens de islam niet kan, maar ik begrijp niet waarom mijn relatie met mijn man op de tafel wordt gegooid in tegenstelling tot mijn geloof in God. Heel raar dat die twee niet kunnen samengaan. 

Na je coming-out heb je je familie negen jaar niet gezien. Hoe staat ze nu tegenover je homoseksualiteit?

Dat is nog steeds een dilemma. Ze weten wel dat ik zo geboren ben, want ze kennen me al sinds ik een kind was. Aan de andere kant blijven ze ervan overtuigd dat het mijn keuze was om mijn homoseksualiteit te beleven. Volgens hen had ik er gewoon mee moeten leren leven. 

Hoe verenig je dan je afkomst met je homoseksualiteit? 

Ik probeer me niet blind te staren op de duistere kanten van cultuur, dat je je bijvoorbeeld moet aanpassen om in het plaatje te passen. Ik verdiep me vooral in de mooie zaken, zoals kunst en creativiteit. In een ideale gemeenschap zou dat duistere kantje niet bestaan. Daar zou iedereen respect hebben voor elkaar en voor ieders mening. 

Je zegt dat je een verbindingsfiguur bent. Wat bedoel je daarmee?

Ik ga vaak om met gelovige jongeren en begrijp hen heel goed. Ik ben zelf deel van die gemeenschap geweest en ik geloofde dat mijn homoseksualiteit een zonde was. Maar aan de andere kant ben ik ook gewoon Vlaams en homoseksueel. Daardoor kan ik beide kanten goed begrijpen. Als je de leefwereld van die islamitische jongeren niet kent, denk je snel dat hun opmerkingen harteloos zijn. Maar ik hoor hun argumenten, en begrijp waar ze vandaan komen. Daarom denk ik dat ik een goede bruggenbouwer ben. Er zit waarheid in elke mening. 

Je hebt met Nyira Hens een vereniging opgericht, Be Human. Wat doet die precies?

Wij zijn verhalenvertellers, en ondersteunen en ontwikkelen talent. Daarom organiseren we workshops, bijvoorbeeld voor thuislozen of voor gevangenen. We zetten dit jaar de tweede Pride of Color op poten, dus we werken aan creativiteit, verbinding en feest. Het feest brengt mensen samen. Die Pride of Color moet een veilige plek zijn voor mensen van kleur die LGBT+ zijn. En de reguliere pride heeft gewoon slechte muziek (lacht).

We hebben van Çavaria de Campaign Award gekregen. Het is leuk dat we erkenning krijgen, dat motiveert ons om het evenement in 2020 nog groter te maken.

Tekst door Amber Deckers en Anne de Nijs

Deze bijdrage kadert in de Intercultural Readiness Check waarmee APJournalistiek de interculturele reflex van zijn studenten wil aanscherpen.