Category: FICTIE

Nadat ik het boek ‘Hoe ik nu leef’ van Meg Rosoff las, had ik een ontzettend grote drang om te schrijven over een vergelijkbaar thema. Ik spendeerde de volgende dag achter mijn laptop om een kortverhaal te schrijven. Dit is het eerste hoofdstuk!

De sterrenhemel scheen feller dan anders die avond.
Ik zit aan het raam van mijn woonkamer te staren naar de passerende soldaten. Een nutteloze burger als ik wordt na het begin van de avondklok naar huis gestuurd.
Zoals gewoonlijk beëindig ik mijn dag zoals ik hem begon. Met een verlangende blik naar de straten, in gedachten op een weide vol kleurrijke bloemen en een witte volle maan.
De houten stoel kraakt onder me terwijl ik mijn jurk verleg. Mijn donkerblauwe jurk met witte cirkels en rode vlekjes, hangt om mijn benen gedrapeerd.
Ik denk aan de eerste keer dat ik hem droeg, wat meteen een glimlach op mijn gezicht doet verschijnen. Als ik mijn ogen sluit, kan ik zo voor me zien hoe ik eindeloze rondjes danste op de dansvloer terwijl de onderjurk als een zijden wolk rondom me zweefde. Hoe hij aan de zijkant van de dansvloer stond, een onbewogen standbeeld voor het publiek, en ik een kleine grijns om zijn lippen zag verschijnen. Ik herinner me de fonkelende glans in zijn ogen toen ik schaterend op een sneller een nummer probeerde mee te dansen en telkens over mijn eigen voeten struikelde.
Ik wist dat hij naar mij keek. Zelfs terwijl hij diep in gesprek was met een respectvolle burger of een aanbiddende moeder, wiens man een manier had gevonden onder zijn dienstplicht vandaan te komen. Zelfs terwijl hij aandachtig luisterend knikte en humde, schoot zijn blik af en toe in mijn richting. Om er zeker van te zijn dat ik niet plots was verdwenen. Alsof ik dat ooit had gedaan.
Ik slaak een stille zucht, morgen is een nieuwe dag. Morgen is een dag dichterbij.

Om vier uur in de ochtend spring ik uit mijn bed om de koffieketel op het vuur te zetten. Het kamp van de soldaten lag in een bos niet ver hiervandaan. Af en toe moest ik er voor mijn werk heengaan, onder begeleiding van een manusje van alles uit het leger. Leonardo vocht nooit mee, wat hij me telkens weer met een spijtige toon vertelde. Af en toe vroeg ik hem of er al een update was over zijn functie. Tot nu toe is hij altijd mijn taxichauffeur naar het kamp geweest, en heeft hij zelfs geen wapen vastgehouden.
Vanochtend vroeg moet ik – zogenaamd vrijwillig – ontbijt en andere voedselpakketten naar het hoofdkamp brengen. Ik word meestal met erg veel enthousiasme, en een reeks ranzige schuine uitspraken, verwelkomt. Meestal blijf ik langer dan ik moet blijven, omdat ik me nuttiger voel daar dan wanneer ik in het café rondwandel dat de laatste tijd maar half gevuld is.
Ik wandel de badkamer binnen en buiten, huppel door het huis heen en weer om mijn paar schoenen te vinden en giet zodra dat gelukt is de hete koffie in een mok.
Gisteren heb ik mijn keuken nog snel opgeruimd en de afwas van die ochtend in orde gebracht, waardoor het er nu veel beter voorkomt. Na lange dagen werken blijft het moeilijk mijn eigen huis in orde te brengen. Sinds mijn huisgenote Eva bij haar familie op verblijf zit, kan ik amper de eindjes aan elkaar knopen.
Ik neem een slok van mijn koffie en ga voor de spiegel boven de eettafel staan. Mijn halflange bruine haren springen speels alle kanten op. Daar moet ik iets aan veranderen.
Ik grijp een rode haarklem uit de badkamerschuif en spendeer een half uur aan het ineenflansen van een iets properder kapsel. Zodra mijn haren allemaal sierlijk naar achteren gestoken zitten, met uitzondering tot enkele golvende lokken, loop ik terug naar mijn keuken.
De koffie mag dan lauw zijn, ze is nog steeds straf genoeg om me voor de volgende paar uren vooruit te stuwen.
Ik zet de tas in de spoeltafel en rol wat lippenstift over mijn lippen, waarna ik enkele keren in mijn wangen knijp om er een roze blos op te laten verschijnen.
Eva is weg met al mijn make-up, omdat ze haar man eens goed wou verwennen met haar schoonheid nu ze elkaar eindelijk weer zagen.
Ik negeer de stekende pijn in mijn hart bij die gedachte, schud mijn hoofd en vertrek caféwaarts.

De truck van Leonardo zit propvol gerechten voor de dag en groenten en fruit voor de rest van de week.
‘Hoe was je week?’ vraag ik Leo. De dorre zanden weg glijdt met vurige snelheid onder ons weg. Het stof van de aarde vliegt protesterend op.
Leonardo heeft zoals altijd zijn pet opgezet, waardoor zijn donkerbruine ogen onder zijn krullen verdwijnen. Zijn bolle wangen glijden omhoog in een brede glimlach. ‘Fantastisch,’ reageert hij enthousiast. ‘Ze hebben me gevraagd volgende week naar de kapper te gaan.’
‘En dat is… iets goeds?’ Ik dacht het antwoord op die vraag te weten, maar ik wou het antwoord graag uit zijn mond horen. Haar is niet bepaald een grote prioriteit tijdens een gevecht, waardoor het er bij iedereen afgeschoren wordt. Dat van Leonardo is ondertussen zeker drie à vier centimeter langer dan bij het begin van zijn dienst. Als ze zijn haar willen afscheren, zou dat betekenen dat…
‘Ik mag mee op het veld,’ verklaart hij. Hij tikt meermaals met zijn vingers op zijn stuur en hobbelt heen en weer op zijn stoel, als een kleuter die verteld wordt dat die mee mag naar een pretpark. Niet dat die op dit moment open zijn.
‘Leo!’ roep ik door de truck heen. Mijn stem schiet schel door onze oren, waardoor we allebei even onze ogen dichtknijpen. Ik duw hem tegen zijn schouder. ‘Dat is fantastisch nieuws!’
‘Ik weet het.’ Hij glundert.
De grasvelden strekken zich eindeloos rondom ons uit, voor ons nadert het ondertussen bekende bos. Door het zonnige weer staan alle bladeren ontzettend groen en zien de gewoonlijk donkere boomstammen er iets aanlokkelijker uit.
Er knetteren steentjes onder de wielen van de truck terwijl we door het bos heen rijden. Het is nog zo’n tien minuten rijden tot een gigantische schuur naast het bos.
‘Wil je muziek horen?’ vraagt Leonardo met oog op de radio die aan mijn voeten staat.
Ik knik.
‘Is dit dan de laatste keer dat ik je zie?’ vraag ik. Ik leg mijn rechterbeen op mijn linker, en drapeer mijn rode kleedje over me heen als een parachute.
Leonardo buigt zich wat voorover om de radio te nemen en zet hem voor me aan. Er schreeuwt op een luid volume een liedje door de wagen waardoor hij de knop geschrokken op nul draait.
‘Ik weet het niet,’ zegt hij zodra de muziek op een draaglijk volume staat. Hij haalt zijn schouders op.
Ik bijt op mijn lip. Ik zal het hem niet luidop vertellen, maar er verspreidt traag een gekende pijn in mijn onderbuik. Eén waaraan ik de laatste jaren te snel aan gewend ben geraakt. Sinds wat er met mijn broer gebeurde, leken de mensen rondom me te verdwijnen als sneeuwvlokjes in de ochtendzon. ‘Ik ben alvast blij voor je,’ fluister ik oprecht. Want na al die tijd verdient hij datgene te doen waar hij zo vaak voor getraind heeft.  
Hij kijkt me zijdelings aan. De truck sjeest over de gebroken takken en aarde heen. ‘Je ziet me sowieso nog op kamp,’ zegt hij, mijn gedachten lezend. ‘Bovendien stuur ik je zoveel brieven dat je me nog beu zal geraken.’
Ik lach. ‘Ik betwijfel ten zeerste dat ik je beu zou kunnen geraken.’
Hij trekt een wenkbrauw op en stopt een vinger in de lucht. ‘Pas op wat je zegt.’

Aan het kamp gekomen, wandelen er enkele jongens in onze richting om mee te helpen met uitladen. Kyle salueert me speels, Neil knikt kort en Bryan stapt naar me toe om een arm om me heen te slaan. ‘Kom je ons weer voeden, moeder?’
Een zwartharige gast roept vuile woorden in onze richting, waardoor zijn vrienden beginnen te lachen. Zolang zij het grappig vinden, denk ik dan.
Het ‘plein’ waarop de auto geparkeerd staat, is gevuld met hopen soldaten die in een georganiseerde chaos heen en weer marcheren. De grond onder mijn voeten is zacht en ze strekt zich uit tot het begin van het bos, waarin zich enkele tenten bevinden. Het grootste deel van de mannen verblijft in de schuur zelf, en ze slapen telkens in shiften. Dat vertelde Leonardo me toen ik hier voor het eerst voedsel kwam afzetten. Het lijkt alsof het gisteren was, en de geur van het verse gras en de vochtige boomstammen stuurt me als een raket terug naar de eerste periode van de oorlog.
Ik was al een tijdje verantwoordelijk voor de rantsoenen, die toen een pak kleiner waren omdat we ons niet op een plotse veldslag hadden voorzien. Ik kwam onder begeleiding van een vrolijke Leonardo aan op het kamp toen er iemand anders dan gewoonlijk op ons stond te wachten.
Zijn blonde haren staken onder zijn pet vandaan en er stond een serieuze blik in zijn ogen. De eerste keer dat ik hem zag was ik uitermate geïntimideerd.
Hij keek me aan met affirmerende felblauwe ogen, zo blauw als de lucht op een onbewolkte zomerdag. ‘Miles.’ En vanaf dat moment was ik verliefd op elke beweging die hij maakte. Elk woord dat hij uitsprak. Zo zeker, zo berekend.
Ik zou in een hartslag terug gaan naar dat moment als het kon.
‘Anna?’ Leonardo tikt vragend op mijn schouder. ‘We moeten de truck zo snel mogelijk van het plein halen.’
Met die uitspraak probeert hij vriendelijk duidelijk te maken dat ik mijn gedachten van me af moet zetten en me niet zo mag laten hangen, aangezien we op een legerbasis staan en er een oorlog aan de gang is. Hoewel je het door de fluitende vogels en ritselende bladeren bijna zou vergeten.
Ik hef de dozen mee naar de grote schuur, waar veel van het eten gestald staat. Ik had nooit begrepen waarom ze zich niet simpelweg in de betonnen legergebouwen hadden geïnstalleerd, die veel bestendiger waren tegen de rampzalige weersomstandigheden die hier de kop opsteken, tot Miles vertelde dat dat een voor de hand liggende optie was, en ze die daarom niet zouden nemen.
Ik zet de eerste reeks voedingssupplementen op een tafel in de hoek. Kyle volgt me op de voet en vertelt me over zijn dochter Elle, die vorige week geboren is.
Hij gaat dromerig door en door over haar prachtige ogen en schattige bolle wangen. De overduidelijke liefde voor zijn dochter verwarmt me van binnenuit.
‘Heb je gehoord van Leo?’ vraagt Bryan die zich bij ons voegt. Zijn blonde haren steken wit af tegen zijn gebruinde huid.
‘Dat hij aangesteld is?’
‘Ja,’ hij zoekt de blik van Kyle alsof hij iets bij hem wil checken, ‘en waarom.’
Ik vertraag mijn pas even. De manier waarop hij dat zegt geeft me rillingen.
We passeren een groepje jongens dat me vorige maand heeft geholpen met koken omdat Bryan hen er met harde hand op wees dat ze ook wel eens iets nuttig mochten doen. Wat best ironisch is, omdat ik me eerder nutteloos voel dan hen.
De groep begroet me kordaat.
Aan de truck gekomen, springt Kyle erin om de dozen met groenten aan Bryan door te geven.
Ik houd mijn volgende opmerking in tot Neil naar de schuur terugkeert met zijn nieuwe lading.
‘Het wordt erger, is het niet?’ vraag ik. Ik kijk Neil even na. ‘De oorlog.’
Kyle schenkt me een betekenisvolle blik terwijl hij een andere doos neemt en die aan mij geeft.
Ik had het wel zien aankomen, omdat het de laatste tijd te rustig is om goed te zijn. Het voelde als een stilte voor de storm. Toch. Zelfs als je iets ziet aankomen, betekent dat niet dat je het met open armen en een brede glimlach verwelkomt. Verre daarvan zelfs.
Zodra we alle drie zoveel vasthebben als we kunnen dragen, wandelen we weer terug. Ik kijk in het rond naar de mensen rondom me. Het is hier een heus bijennest van donkergroene kleren.
‘Ze hebben meer mensen nodig, dus nu nemen ze hem ook aan?’ vroeg ik. En het klonk zo gemeen tegenover Leonardo, alsof ze hem anders niet zouden willen. Ik wou zelf dat dat de enige reden was dat ze hem aannamen. Gewoon, omdat ze iets in hem zien.
‘Ja.’ Bryan bijt op zijn gescheurde lippen.
Ik bijt op de binnenkant van mijn onderlip. Als ik hier niet kwam, zou ik helemaal niet zo op de hoogte zijn van de situatie als nu. Dan hing ik net als de andere inwoners van de stad af van de roddels en geruchten die rondgingen in de cafés en superettes.
‘Ze hebben gisteren een hele stad gebombardeerd,’ fluistert Kyle. Ik sluit mijn ogen in een stille frustratie. Dan was het toch waar wat Eva me via de telefoon had verteld. Af en toe wens ik dat geruchten gewoon geruchten bleven en geen verschrikkelijke waarheid werden.
De enige reden dat ik – en vele anderen – nooit wen aan dit soort nieuws, is het besef dat wij de volgende zouden kunnen zijn.
Bryan komt voor me lopen en keert zich naar me om. ‘We geven niet zomaar op.’
‘Dat mag ik hopen,’ zeg ik speels.
‘Voor jou red ik de wereld, fraulein.’ Hij kijkt me met een scheve grijns aan en loopt de schuur door.
Aan de tafel met supplementen staat ondertussen al een lange rij hongerige jongens, die honderd runderen zouden kunnen verorberen. ‘Toch enkel voor mij?’ zeg ik tegen Bryan die met zijn wenkbrauwen op en neer wiebelt.
Hij zet zijn en mijn bak met groenten op de tafel, neemt mijn hand vast en draait me in het rond. ‘Jij bent de enige.’
Ik glimlach en klop hem op zijn borstkas. ‘Goed zo.’
Ik heb geleerd dat ik niet mag verdrinken in triestheden op momenten als deze. En ondanks zijn speelse gedrag, weet ik dat Bryan meer van de bommen afziet dan hij laat blijken. Hij is anders dan Kyle, die zijn verdriet kort uit en dan verdergaat. Anders dan Neil, die deze zaken eerder in zichzelf lijkt te verwerken.
Neil is stil, en hij gaat ook stil met dit soort zaken om. Hij is vriendelijk en oprecht, maar moeilijk te doorgronden.
Bryan uit zijn gevoelens meestal met dubbelzinnige uitspraken of flirterige opmerkingen. En geheimzinnige zaken in donkere ruimtes in de achterkamer van de schuur. Maar die geheimzinnige zaken blijven enkel tussen hem en mij.