The Name change dilemma
van hannah howard
Er zijn longreads die me niet altijd voldoende kunnen boeien gedurende de hele lengte van het stuk. The Name Change Dilemma is daar geen voorbeeld van. Het stuk is fantastisch geschreven. Eerder verhalend. Hannah Howard beschrijft niet enkel wat er gezegd werd, maar waar het gezegd werd en op welke manier. Ze beschrijft elke actie met emotie en beeldspraak. Dat maakt het een pak minder droog dan verschillende andere teksten. Bovendien gaat de longread over een ontzettend interessant onderwerp. Het overnemen van de naam van een echtgenoot. In Amerika is dat een soort traditie geworden. Als iemand wiens cultuur dat wel toelaat maar niet verwacht van een vrouw, lijkt dit verhaal ver van haar bed. Iets wat me niet aanbelangt maar niettemin interesseert.
Toch heb ik één vraag. Kan je dit een longread noemen?
Ik heb niet het gevoel dat dit iets is wat ik nooit op papier zou kunnen vinden. Eerlijk gezegd zou je het letterlijk kunnen afdrukken en in een magazine kunnen plaatsen. Er staan zelfs geen foto’s bij. Dus zelfs geprint zou het er nogal sober uitzien. Je wordt niet aangetrokken door het stuk. Er zijn geen beelden die je de drang geven effectief te lezen.
Dat mis ik. Dat levendige in het leesproces. Ze schrijft op een kleurrijke manier; het gevoel van de kou beschrijven, de geschiedenis op een treffende manier neerpennen. Je leest niet enkel een informatief stuk. Het voelt alsof je een boek aan het lezen bent. Een erg goed boek dat je niet kan neerleggen omdat ze je met haar meesleurt in het verhaal door haar humoristische en natuurlijke schrijfstijl. Het is dus niet dat je je verveelt. Maar mensen die afgeschrikt worden door een grote blok tekst, zullen waarschijnlijk bij de eerste zin het tabblad sluiten.
Het kan een paar extra’s gebruiken. Al zijn het enkele kleuren in de achtergrond, telkens passend bij het thema van de paragraaf. Of een foto van New York in de winter wanneer ze daarover gaat vertellen. Dan zit je bij wijze van spreken niet enkel in je denkbeeldige New York, maar juist dat deel van New York waar ze over bezig is. Of stel je voor dat je dat deel leest en er op de achtergrond sneeuwvlokken naar beneden vallen? Dan zou ik helemaal verliefd worden op het stuk.
Nadat ik deze longread gelezen heb, weet ik één ding zeker: ik ga deze schrijfster zeker en vast opzoeken. Want ze schrijft góed.
Als longread zou het gewoon wat meer details kunnen gebruiken. Gewoon, om het persoonlijkheid te geven.
Heb jij er ook interesse in? Dan vind je de longread hier.
Sincerely,
Me
Het Open Boek 