POSTS

Posted in Het einde is een begin.

top 3: Watervallen van tranen

Posted on by Amber Deckers

top 3: De dood

Dit zijn de verhalen die mijn hart vastgrepen, honderd keer in de lucht smeten en dan in duizend stukjes scheurden. Maar God, wat vond ik ze geweldig. Ik heb een – zeer vreemd – zwak voor boeken die me tot huilen brengen. Deze zomer las ik zelfs nog een boek dat me om één uur ‘s nachts deed snikken en snotteren als een baby. Dat boek vernoem ik ooit hopelijk in een andere sectie!

Summer of Skinny Dipping – Amanda Howells

Dit boek heeft me getraumatiseerd. Ik zeg het je. Toen ik klaar was met lezen heb ik mijn ogen uitgehuild alsof ik mijn leven ervan af hing. Mijn ouders hadden absoluut geen idee wat er aan de hand was. Ze dachten dat er iemand in mijn leven gestorven was. Nee, mama en papa, personages zijn voor mij ook net als beste vrienden. En oh lord, dit boek heeft me bij mijn keel gegrepen en de tranen uit me getrokken alsof het een beroep was. Ik raak héél gehecht aan personages… duidelijk.

Brieven Aan De Duisternis – Bridgid Kemmerer

Bridgid Kemmerer schrijft vlot, spannend en aangenaam en betoverde me van begin tot einde met haar stijl en verhaal.
Een brieveninteractie met een mysterieuze jongen? Top! Romantisch! Zwoel!
In een fictieve wereld dan toch, want in het echt ga ik niet zomaar brieven sturen naar iemand die ik niet ken.
In het boek had de schrijfster het hoofdpersonage echter een licht hint gegeven door een kleine fout.

Op een gegeven moment zat ik op mijn gemakje – in een zeer normale houding en totaal niet half-hangend met mijn benen in de lucht – te lezen in dit boek, en zag ik in de brief van mysterieuze jongen plots zijn echte naam staan. Ik moest twee keer lezen wat ik juist had gezien.
De personages kennen hun brievenbuddy in het echte leven zonder dat ze het beseffen, maar ze weten niet hoe de brievenbuddy effectief heet, alleen de lezer weet dat. En toen, uit het absolute niets, vernoemde Declan de mysterieuze jongen opeens zijn eigen naam in een brief. En ik zag zijn naam staan, te midden van zijn mysterieuze woorden aan grafmeisje, en dacht: “Huh? Heeft hij nu juist verklapt wie hij is?”

Dus ik, de nieuwsgierige lezer die ik ben, bladerde meteen naar het stuk na de brief om te zien of het personage er iets over vermeldde. Nope, ze reageerde totaal niet op de namedrop van Declan, en ging lustig met haar leventje verder.
Bridgid, was dit een fout? Of is het hoofdpersonage zo dom dat ze de naam Declan in een mail ziet staan en niet beseft dat ze een Declan in het echte leven kent? VERTEL HET ME.

Een nieuwe zomer, een nieuw begin – Morgan Matson

Ik las dit boek op een zondag, september 2015 met 37 graden koorts en een licht hoofd.
Was het een goede beslissing om een emotioneel boek te lezen terwijl ik er voorkwam als Cruella de Vil na de wraak van 101 Dalmatiërs? Waarschijnlijk niet.
Maar mensen wat heb ik gehuild. Als mijn muren konden praten hadden ze me waarschijnlijk gevraagd of ik het allemaal nog zag zitten.

Dit boek was prachtig. Ik herinner me een deel over een sterrenhemel, gesprekken op het voorterras, avonden op het strand en een moeder die haar dochters haren kamde en ze mee liet waaien met de wind, zodat vogels er een nest van konden maken. Het feit dat ik 5 jaar later nog steeds voor me kan zien hoe de zomer van het personage eruitzag, zegt veel.
Ik moet dit boek dringend herlezen.
Dringend.
Het worden toch koude winterdagen, dus dan kruip ik gezellig huilend onder mijn wollen dekentje, zoals een lezer dat doet.

Sincerely,
Me

Posted in FICTIE

Kortverhaal: Tussen vier muren

Posted on by Amber Deckers

1.

De zon schijnt door het spleetje tussen mijn gordijnen als ik wakker word. Ik kijk naar de wekker op mijn nachtkastje. Half elf. Mijn lichaam is een log gewicht dat zich tegen mijn matras aanduwt.
De zwaartekracht werkt als een magneet, waardoor ik elke ochtend weer het gevoel heb dat ik ga blijven plakken. Ik slaak een lange zucht terwijl ik de scheurtjes in het plafond tel.
Een half uur later beslis ik dat ik best opsta als ik nog iets aan mijn dag wil hebben. Ik heb de laatste dagen telkens geslapen tot in de namiddag, en ’s avonds was ik te moe om langer op te blijven, waardoor ik niks productief heb gedaan deze week.
Ik duw mezelf traag van mijn bed en ontwijk de spiegel. Als ik juist wakker ben, zie ik eruit als Ursula van De Kleine Zeemeermin. Mijn bles is een kuif, er hangt kwijl aan mijn kin en mijn kleren zijn gekreukt, dus ik zie er uitermate charmant uit.
Zodra ik in de keuken ben zet ik de radio en de waterkoker aan. Het is weer het typische praatuurtje, waarbij ze babbelen over vreemde zaken zoals de ambities die vrouwen hebben om CEO te worden of hoe belangrijk seks is voor je geluk. Die twee zijn zo verschillend, en toch weten ze, ze altijd aan te halen tijdens de uitzending. Waar het hart van vol is, denk ik dan.
Ik schenk mezelf een tas koffie in en wandel naar de voorkant van het huis. We wonen in een cottage-achtig huisje, met prachtige pastelgekleurde muren en parketvloeren. De andere huizen hebben vergelijkbare gevels, maar elk andere brievenbussen. Die van ons is in de vorm van een merel. Die was zo apart dat ik Mike verplíchtte hem te kopen. Hij trekt zich gelukkig niet veel aan van de decoratie van ons huis, waardoor ik op dat vlak helemaal los kan gaan.
Ik zwaai even naar onze buurvrouw die enthousiast naar me glimlacht als ze me ziet staan kijken. Ze is gek op tuinieren, dus je kan haar bijna elke dag in haar voortuin tussen de bloemen vinden. Haar zwarte haar zit in een staartje, en ze draagt haar gewoonlijke outfit; een bloemrok met een felgekleurde blouse. Het geluid van vrolijk gegil trekt mijn aandacht. De kinderen van onze overburen spelen tikkertje in het midden van de weg. Hun blote voeten trippelen over de betonnen straat. Hun handen hangen vol gekleurd krijt, van een tekening die ze gemaakt hebben op het voetpad. Ik probeer uit te zoeken wat de tekening voorstelt, maar ik zie enkel van hieruit een resem lijnen en cirkels.
De felle ochtendzon reflecteert in het fotokadertje dat naast ons haardvuur hangt. Ik wandel naar de foto toe en zucht. Deze foto nam mijn moeder van Mike en ik tijdens het trouwfeest van mijn zus. Ik heb een roze jurk aan en Mike zijn pak met een strik. Ik herinner me die avond alsof het gisteren was. Het was rond de kerstperiode, waardoor elke ruimte versierd was met lichtjes en kerstballen. In de hoek van de feestzaal, waar wij zaten, stond een gigantische dennenboom met besneeuwde takken. Die maakt de foto helemaal af.
We dansten een hele avond aan een stuk. Mijn tantes kwamen af en toe naar me toe om overenthousiast te verklaren dat hij wel van wanten wist. Toen Mike en ik speels de salsa begonnen te dansen op een Latino nummer, lagen hun tongen nog net niet op de dansvloer.
Af en toe lijkt het alsof zelfs mijn moeder gekker is op Mike dan op mij, maar mijn vader vertelde me dat mama gewoon blij was dat ik iemand goed had gevonden.
Hij zei dat ze een soort radar had waarmee ze meteen kon merken of iemand slechte intenties had of niet.
Mike en ik dansten de hele avond. Hij droeg me naar onze hotelkamer toen mijn benen het plots begaven. Het zal de vermoeidheid zijn, zei hij met een empathische glimlach op zijn gezicht. Ik was gelukkig.
Ik wist dat ik hem zou verliezen. Ik bad die avond, dat ik hem nooit zou verliezen.

***


Ik wandel de gang door tot ik aan de kelderdeur kom. De deur is donkerbruin, en de verf is op sommige plaatsen verschoten. Ik merk op dat de lelijke gele verf van de vorige bewoner er terug door begint te komen – absoluut geweldig.
Als er één iemand is die goed kan verven, is het Mike. Hij legt de lat van vaardigheden zo hoog dat niemand eraan zou kunnen tippen. Ik wil niet te vaak denken dat hij perfect is, want niemand is perfect.
Bewijsstuk één: Wat zich in mijn kelder bevindt. Maar hij is perfect imperfect.
Ik ontmoette hem in een club, en de hele wereld stond stil. Ik hoorde de muziek niet meer, ik hoorde enkel zijn stem. Ik zag enkel zijn ogen.
Ik verklaarde mezelf voor gek dat ik meteen zo van de kaart was door iemand tegen wie ik nog nooit van mijn leven gesproken had. Als ik naar hem keek, voelde het alsof ik thuiskwam.
Ik wenste dat niks dat moment zou verpesten. Ik verklaarde me voor gek dat ik op dat moment dacht: “Hem. Ik ga de rest van mijn leven met hém spenderen.” Maar dat is te goed voor mij. Maar dat was onrealistisch. Zijn stem was zo zwaar dat ze natrilde in mijn onderbuik. Ze was zo laag dat ze het trillen van de luide bassen overtrof. Ik was helemaal overrompeld door zijn aanwezigheid. Af en toe denk ik dat ik te veel van hem begon te houden. Te veel, te snel. En nu bijten mijn eigen luizen me.

Pages: 1 2 3 4 5 6
Posted in Simpelweg verliefd

top 3: Ik wil gewoon zó verliefd worden.

Posted on by Amber Deckers

TOP 3: PURE LIEFDE

EMMY & OLIVIER – ROBIN BENWAY

Als dertienjarige – ik geef het toe, zelfs als zeventienjarige – droomde ik altijd van een relatie vol vuur en onvoorwaardelijke liefde. Ik deed alsof ik zelf een beste vriend had die ik al kende sinds ik jong was, waarop ik dan verliefd op kon worden en hij verliefd op mij. Ik denk dat Emmy en Olivier niet per se een relatie hadden die ik zou willen hebben. Die prijs gaat naar Mijn Reis Met Jake.

In het boek ‘Emmy en Olivier’ schommelen de personages vaak in de achtertuin of praten ze in het midden van de nacht. Dát zijn de aspecten van het boek die je tot dromen zetten. Ik mag dan negentien zijn, schommels zijn geweldig en nachtelijke gesprekken ook. Ik denk dat velen van ons naar zo’n momenten smachten. Na dagenlang op mijn kamer te zitten en telkens anderhalve meter tussen mezelf en anderen te bewaren, smacht ik er meer naar dan daarvoor.

Library Kiss – KASIE WEST

Als kind geloofde ik erg in deze verhalen, en hoewel ik een wantrouwend iemand ben, weet ik wél dat ik me niet zou verstoppen als ik met iemand opgesloten zat in een bibliotheek. Ik zeg niet dat ik verliefd zou worden, maar de kans is groot dat je elkaar in een korte tijd veel meer vertelt dan je in de ‘echte’ wereld zou doen.

Conclusie: Sluit me alstublieft op in een bibliotheek met iemand anders. Tijdens deze quarantaine heb ik toch iets nodig om me mee bezig te houden.

Ik stel voor dat we hier een nieuw datingprogramma van maken zoals Love is Blind, maar met twee mensen in een bibliotheek die elkaar leren kennen en dan moeten beslissen of hun wegen scheiden of ze kiezen voor een Library Kiss.

Iemand, bel VTM. En schrijf mij er meteen mee voor in!

De Statistische Waarschijnlijkheid Van Liefde Op Het Eerste Gezicht – JENNIFER E. SMITH

Ik heb nog nooit van mijn leven het vliegtuig genomen en ik ben véél te achterdochtig om binnen de zeven uur verliefd te worden op iemand. Desondanks wenste ik als dertienjarige dat ik op een dag ook iemand zou tegenkomen op een vlucht. Iemand waarmee je meteen goed overeenkomt, waarmee het meteen klikt en conversaties over elkaar heen vloeien.

Misschien daarom dat het zo soms triest is om ouder te worden. Omdat je begint te beseffen dat soulmates niet bestaan. Dat je niemand vindt waarmee je zó goed overeenkomt. Iemand waarmee het simpelweg klíkt. Ik heb nog nooit een jongen ontmoet waarbij ik meteen het gevoel had dat het klikte – op de manier zoals in het boek beschreven wordt.

Obviously klikt het soms met jongens in het algemeen. Ik heb veel geweldige vrienden waar ik graag tijd mee spendeer! Maar op romantisch vlak? *tsjirpende krekels*

Tot het zover is, val ik als een blok op de geweldige personages uit de boeken die ik lees. Warnette for life.

Sincerely,
Me

Posted in Simpelweg verliefd

top 3: door deze verhalen ligt mijn lat te hoog

Posted on by Amber Deckers

TOP 3: PURE LIEFDE

Dit is een top drie van de boeken die puur over liefde gaan. Mooie, zonnige en feelgood liefdesverhalen die je dag in één pagina beter maken. Het zijn alle drie toevallig boeken die ik las toen de zomer juist om de hoek was, of zelfs volop bezig was. De zomer is het beste seizoen van het jaar om te lezen. En vooral de beste periode om dit soort boeken te lezen! Nog drie maanden tot het zomer is… But who’s counting.

EMMY & OLIVIER – Robin Benway

Ik las Emmy en Olivier uit op één dag. Ik was één van die asociale tieners die tijdens een etentje heel de tijd aan het lezen was en niks hoorde van de wereld rondom haar. Ook bij Emmy en Olivier was dat zo. We gingen eten met mijn grootouders, en ik zat met mijn hoofd op een andere planeet. Twee kaaskroketten, twee garnaalkroketten en zes aardappelkroketten later las ik lustig verder in dit boek. Mijn hart klopte voor romantische verhalen.

Emmy & Olivier gaat over de zeventienjarige Emmy die al een decennium geen contact meer had met haar beste vriend. Als hij plots terugkomt, lijkt zij de enige zijn die hem echt kent en begrijpt. Olivier’s relatie met zijn vader was helemaal niet zo rooskleurig als hij hem voorstelde toen ze klein waren. Ze ontdekt wat er allemaal gebeurt achter gesloten deuren, en wat hij die tien jaar allemaal heeft doorgemaakt. En… dat was niet niks.

Library Kiss – Kasie West

Als ik aan dit boek denk, denk ik aan een zondagnamiddag in Landal. Mijn twee beste vriendinnen waren aan het zwemmen in het tropisch zwembad terwijl ik aan het raam van het restaurant op mijn gemak zat te lezen. Ik weet niet waarom, maar dat heeft echt iets. Ik zou me zo perfect een week lang zo kunnen amuseren. Vorig jaar zat ik in Centerparcs ook te lezen terwijl ze met z’n tweeën zwommen, en ik had de tijd van mijn leven.
Genoeg over zwemmen gesproken nu, dit boek gaat over een kus in de bib. HALLO DAGDROOM.

Stel het je voor, de typische, geweldige, zoetsappige cliché: een good girl raakt per ongeluk opgesloten in de bibliotheek en ontdekt dan dat de bad boy van de school daar ook vast zit. Door een sneeuwstorm zitten ze uiteindelijk het hele weekend vast, en natúúrlijk leren ze elkaar beter kennen. Het hoofdpersonage, Autumn, ontdekt dat ze hem eigenlijk best leuk vindt. Ze vergeet op den duur ook de jongen waarvan ze dacht dat het haar bijna-vriendje was. Na het weekend lijkt ze hem bijna helemaal te zijn vergeten, maar ze moet toch verder met haar leven. En aangezien het leven geen bibliotheek is, weet ze zelf niet wat ze met Dax moet aanvangen nu haar leven gewoon verdergaat.

Liefde is complex…

De Statistische Waarschijnlijkheid Van Liefde Op Het Eerste Gezicht – Jennifer E. Smith

Je weet dat een boek goed is als je zelfs zeven jaar later nog weet wat er in gebeurde. Ik heb dit boek in één keer uitgelezen en weet nog precies welke momenten ik weg zwijmelde in mijn slaapkamer. Om twee uur ‘s nachts dan ook, omdat ik dat boek moest en zou uitlezen.

Hadley mist last minute haar vlucht naar Londen. Daar moet ze heen voor de bruiloft, een evenement dat ze liever overslaat. Ze komt voor de vlucht een jongen tegen die – wat een ongelooflijk toeval! – tijdens haar verlate vlucht naast haar blijkt te zitten. Acht uur is een lange periode om elkaar te leren kennen. Tegen het einde van vlucht zijn de twee als een blok voor elkaar gevallen en, het spijt me voor de spoiler, Oliver zoent haar vlak voor hun wegen splitsen bij de douane. Als ik zeg dat ik uit enthousiasme gilde, dan meen ik dat ik uit enthousiasme gilde. Als ze effectief afscheid nemen is de vraag of ze elkaar terug zullen vinden…

Wat ik van deze soorten liefde vind, vind je hier.

Posted in Tijd voor boeken

“Ik las boeken om aan de werkelijkheid te ontsnappen.”

Posted on by Amber Deckers

Een zeventienjarige Amber vertelt over haar leesgeschiedenis

“Lezen is al heel lang een deel van mijn leven. Ik deed het non-stop. Ik denk dat ik tijdens het derde middelbaar geen enkel moment doorbracht zonder een boek in mijn handen. Dat jaar (2014) heb ik ook uitzonderlijk veel boeken gelezen. Daar kom ik straks op terug.

Waarom lees ik? Sommige mensen vinden lezen saai, het duurt te lang, het is te passief,… Als je lezen kan appreciëren, en ziet waarom het zo’n aangenaam tijdsverdrijf is, zijn er zovele redenen die je kan geven om te verklaren waarom het juist wél leuk is. Lezen brengt je naar een plek ver van hier. Ook al speelt het verhaal zich bijvoorbeeld in Antwerpen af. Alles kan in een verhaal. Dat is het beste.
Je leeft mee met de personages, je lacht om grappige stukken in het verhaal… en het beste van al; je huilt om verhalen. Toegegeven, het is al even geleden dat ik heb gehuild om een boek. Maar als een boek je kan doen huilen, dan doet de schrijver zijn job erg goed.
Ik zal beginnen bij het begin van mijn leesverhaal.

KLEuter

Als kleuter las ik niet. Ik kon namelijk nog niet lezen. Ik las bijvoorbeeld wel Pipo, een kinderboekje dat regelmatig nieuw in de brievenbus zat. Ik heb geen idee wat er met die boekjes gebeurd is. Op een bepaald punt kwamen er geen nieuwe. Ofwel waren ze failliet, of mijn ouders vonden me er te oud voor. Dat kan ook.

Mijn mama las me vroeger regelmatig voor. Ik kan me niet precies herinneren hoe alle boekjes heetten, ik weet wel dat ik graag luisterde. Ik ben er ook vrij zeker van dat we vroeger een boek met plopverhaaltjes hadden. Als kind las mijn mama dat aan me voor. Later las ik dat voor aan mijn broertje. Ik kon de teksten toen nog niet lezen, maar ik heb vrijwel elk bestaand boekje van K3. Ik herinner me één boekje nog erg goed. Het ging over K3 die naar de bakker ging. Het was toen dat ik leerde wat ‘Een koekje van eigen deeg’. betekende. Ik weet nog dat ik altijd honger kreeg wanneer ik dat later las.

Basisschool

Op de basisschool begon ik veel te lezen vanaf ongeveer het vierde leerjaar. Daarvoor leek lezen een verplichting omdat we het moesten leren, dus dan vond ik het niet zo leuk. Later groeide mijn liefde echter. Ik las veel boeken van High School Musical en vroeg deze dan voor Sinterklaas. Het intensieve lezen van boeken begon toen ik tien of elf was. Ik kreeg boeken van mijn moeder toen ze een boekenwinkel binnen was gegaan. Ooit kocht ze me een boek; ‘Met mijn ogen dicht’. Ik vond het op dat moment niet interessant genoeg en legde het opzij. Later begon ik er echter in te lezen en genoot ik er van. Het boek was van Maren Stoffels. Niet veel later kocht ik veel van haar volgende boeken. Zoals ‘Op blote voeten’. Ik leende er echter ook veel in de bibliotheek. ‘Je bent van mij!’, ‘Sproetenliefde’, ‘Dreadlocks & Lippenstift’, ‘Cocktails & Ketchup’, ‘Piercings & Parels’, ‘Vlucht van Elin’, ‘Tara Vecht Terug’, ‘Gezicht Van Britt’

VERBODEN VOOR ONS, is een boek dat ik zelf thuis heb. Het vervolg daarop ook. Mijn favoriete boek op die leeftijd. Ik was verzót op het verhaal. Het is één van de recentste boeken die ik van Maren Stoffels nog heb gelezen. Ik denk dat ik ongeveer tien à elf was. Maren Stoffels was dé schrijfster van mijn basisschooljaren. Als ik iets las dan waren het haar boeken. En af en toe andere boeken van de bib, maar deze zitten vaag in mijn herinnering. Ook las ik Narnia toen ik tien was. Al herinner ik me vooral wat er in de films gebeurde omdat ik die nog recenter heb bekeken.”

Middelbaar aka mijn leesopenbaring

“De eerste en tweede graad van het middelbaar staan bij mij gekend als de jaren dat ik boeken verslond. Ik las ook boeken van de bibliotheek op school. Ik las thuis, op school en op de bus. Overal. In het tweede middelbaar las ik een boek; ‘Happy Mail’ van Jennifer E. Smith. Ik vond het geweldig. Ik las het tijdens de paasexamens 2014 en verslónd het. Ik las het diezelfde week uit door tot na middernacht verder te lezen en de ochtend erna snel nog tot op het einde. Het is veilig te stellen dat ik vanaf dat punt begon met lezen tot in de late/vroege uurtjes. Haar boeken waren, en zijn, zó romantisch en ik was er verzot op. Zo las ik ook haar boek ‘De statistische waarschijnlijkheid van liefde op het eerste gezicht’ uit in het midden van de nacht. Ik móest gewoon dat boek uitlezen. Boeken van Sylvia Van Driessche las ik ook graag. Mijn leerkracht Nederlands, mevrouw Huysmans, vond het altijd geweldig te zien hoe ik de eerste dag nog maar enkele pagina’s had omgeslagen en de volgende meer dan de helft van alle pagina’s gelezen had.

De zomer van 2014 las ik meer dan 40 boeken. Ik denk dat ik op een bepaald punt mijn huis niet meer verliet. Ik heb de serie ‘Maaike & Domenico’, helemaal uitgelezen in twee weken. Het gaat om negen boeken, op dat moment acht, waarvan ik drie boeken had gelezen in twee dagen. Hoe heb ik dat gedaan, vraag je? Wel; na het lezen van ‘Een weeffout in onze sterren’ door John Green, had ik dringend wat afleiding nodig. Ik leende bij de bibliotheek het eerste boek uit, kwam donderdag terug voor de volgende drie. Die avond las ik, de volgende dag las ik verder. Toen ik om negen uur ’s avonds klaar was met dat boek stopte ik echter niet. Ik begon meteen met het lezen van het volgende boek tot het uitgelezen was. De volgende ochtend om half zeven. Ik heb de zon al lezend weten ondergaan en al lezend weten opgaan. De volgende week had ik het achtste boek uitgelezen. Ik heb mezelf moeten verplichten het laatste boek opzij te leggen tot we die vrijdag op weekend vertrokken. Wanneer ik vlak voor we vertrokken begon, heb ik de hele tijd gelezen tot we er waren. Het jaar wachten daarna op het laatste boek dat uitkwam was een marteling.

Datzelfde jaar las ik wel vaker twee boeken op één dag, ook bijvoorbeeld de hele serie van ‘De Selectie’, die ik op twee dagen uitlas. Ik deed het graag. In 2015 las ik echter weinig. Als ik las dan las ik wel snel, veel en ook tot laat in de nacht. Mijn favoriete auteur was vanaf november 2014 zonder twijfel Tahereh Mafi. ‘Vrees Me’ is mijn favoriete serie ooit en bevat vele favoriete personages. Aaron Warner(Vrees Me-serie) is naast Newt (The Maze Runner-serie van James Dashner) mijn favoriete personage van alle personages die ik ooit gekend heb. Tahereh Mafi heeft een geweldige schrijfstijl en zeker in de eerste twee boeken van de reeks is haar schrijfstijl subliem. Al deze boeken las ik op eigen houtje, zonder externe invloed. Het leukste was dat ik werelden voor me kon zien, waarvan mensen rondom me geen idee hadden dat ze bestonden. Dat was geweldig.

Eind 2014 en begin 2015 schreef ik veel gedichten, ik las er gewoon nooit. Gedichten schrijven was iets om gevoelens die moeilijker te verwoorden waren, te verwoorden. Boeken lezen deed ik wanneer ik de echte wereld even beu was en eraan wou ontsnappen. Ik ging met school wel eens mee naar een toneelstuk maar ik speel vooral zelf toneel. Ik schrijf mijn eigen verhalen, gedichten, liedjes en ooit al eens een theaterstuk. Net als lezen kan je jezelf in de schoenen van iemand anders zetten en het leven spelen van een personage. Ik doe niks liever dan lezen, schrijven en toneelspelen. Dat is, bijna letterlijk, mijn leven.

Ik zou erg graag uitweiden over elk van de honderden boeken die ik in mijn kamer staan heb, maar dan wordt deze leesautobiografie iets te lang. En ik denk dat hij dat eerlijk gezegd misschien al is.
Dat gebeurt nu eenmaal als ik over boeken moet schrijven of praten. Dan word ik enthousiast.
En praatgraag.”