POSTS

Posted in Tijd voor boeken

Getuigenis: “Het New York uit de films is een leugen.”

Baptiste (24)

The Catcher In The Rye – J.D. Salinger

“Boeken over New York trekken me altijd aan. Geen typische, melige boeken over de Big Apple. Nee, mijn hart gaat uit naar de verhalen over het échte New York. Die van vóór de jaren zeventig. Die waar het leven niet perfect is en criminaliteit bestaat. Als het om New York gaat, hebben mensen de neiging enkel de goede kanten te zien. New York als modelstad. Reusachtige appartementen en Times Square – dat is in mijn ogen allemaal een leugen. Ik bedoel, die stad heeft geen onderbuik. Ik heb liever groezeligere steden zoals je die in Europa vindt.

In dit boek is New York wel zoals ik het me voorstel. Salinger vertelt over New York anno ’50. Toen zag de stad er helemaal anders uit. Dat is ook logisch. Ze hebben sinds de jaren zeventig alle armere inwoners buitengesmeten en vervangen door rijkelui die de luxueuze appartementen inpalmen. Vroeger was er ook wel rijkdom natuurlijk. Holden Caulfield, het personage uit het boek, kwam bijvoorbeeld ook uit een welvarend gezin. Hij is een ‘je m’en fous’- personage. Hij trekt zich niks aan van de maatschappij en wordt daardoor van internaat gestuurd. Omdat niet naar huis wou – want geen enkele ouder wil zijn kind zien terugkeren van een prestigieuze instelling – zwierf hij rond in New York. Hij geeft gedurende het hele verhaal zijn ongezouten mening over de personages die hij tegenkomt. Da’s zalig.

Het boek verwierf veel bekendheid door de jaren heen. Ik denk dat de piek van bekendheid te danken is aan de moord van John Lennon. De moordenaar van Lennon droeg dit boek bij zich toen die de moord pleegde. Aan de binnenkant stond: To Holden Caulfield, from Holden Caulfield. This is my statement.

Salinger schreef het boek niet om aan te zetten tot geweld, maar het heeft dat deels wel gedaan. Dat komt vooral door de houding van het hoofdpersonage. Als je dat te letterlijk interpreteert, loopt het inderdaad mis. Iedereen interpreteert een verhaal op zijn eigen manier natuurlijk. Ik herken mezelf ook in het boek, maar interpreteer het ronddwalen in New York eerder als een metafoor. Geen letterlijke gebeurtenis. Interpretaties kunnen dus gevaarlijk zijn.
Toch blijft het fantastisch dat mijn interpretatie elke keer verandert, afhankelijk van wat er in mijn leven gebeurt. Dat maakt het boek dubbel zo geweldig.”

Posted in Het gaat hem om de reis.

verfilmd: soms wil je niet gevonden worden

Verfilmd: reizen

Paper Towns – John Green

Ik ben Paper Towns beginnen lezen omdat ik zag dat er een film over uitkwam. Dus eigenlijk moet John Green, Cara Delvingne en Nat Wolff bedanken, aangezien ik hen allebei kende en daarom de film per se de film wilde kijken. Maar ik wou niet zomaar de cinemazaal binnen waggelen zonder dat ik enig idee had waar het verhaal over ging. Daarom besliste ik op een zomerdag in juli 2015 dat ik het boek moest lezen.

Ik las Paper Towns toen ik in Nederland aan een boerderij logeerde. Vlak voor ik het boek uitlas, had ik nog koeien staan melken. Echt waar. Ik heb koeien gemolken.

Dat geheel terzijde. Ik was dus zelf op reis op dat moment. Wat toevoegde aan de ervaring. Als ik het thuis op de zetel had zitten lezen, was mijn ervaring helemaal anders geweest. En dat is het leukste aan boeken. Net als muziek hang je er een herinnering aan vast. Ik kan je zeggen waar een boek over ging, maar ook waar ik was wanneer ik het las. Hoe oud ik was en hoe ik me voelde. Ik kan bij de meeste boeken zelfs in detail vertellen hoe mijn leven er uit zag. Ik las Paper Towns vlak nadat ik een ander boek had uitgelezen. Liedjes voor Luna van Francisco de Paula Fernández. Ik verheugde me op dat moment erg op een reis naar Brugge, waarnaar ik enkele dagen later met de boot zou vertrekken. Het boek moest mij dus simpelweg bezig houden tijdens die momenten dat ik geen koeien aan het melken was of naar Brugge vertrok.

Het verhaal

Quintin heeft sinds hij klein was een oogje op zijn buurmeisje Margo. Margo is echter populairder dan hem én iemand anders’ vriendin. Ze lijkt Quintin volledig te zijn vergeten. Tot ze op een avond aan zijn raam zit en vraagt of hij mee op pad wil. Ze wil namelijk 9 dingen gedaan krijgen voor de nacht tot zijn einde komt. Ze wil onder andere gaan winkelen voor een paar – zeer vreemde – voorwerpen en haar vriend betrappen op vreemdgaan en het hem daarvoor betaald zetten.

Na die nacht is Margo plots verdwenen. Q doet er alles aan haar te vinden. Hij ontdekt dat Margo aanwijzingen heeft achtergelaten die hem naar haar toe kunnen brengen. Maar wil ze wel gevonden worden?

De film

Als je het boek niet gelezen hebt is de film leuk. En Paper Towns is niet slecht, zeker niet. Ik was gewoon niet erg onder de indruk toen ik na de film naar buiten liep. Mijn beste vriendin, waarmee ik naar die film ging, was dan weer door het dolle heen. Dat gebeurt wel vaker, dat een film helemaal niet zo leuk is als het boek, maar bij The Fault In Our Stars was dat nooit een probleem geweest. Misschien is dat een uitzondering…

Als lezer word je niet van je stoel geblazen van de film. Omdat je vaak favoriete scènes hebt die ze voor de film moesten schrappen. Maar. Voor de tijd die ze hadden – namelijk de lengte van een film – hebben ze het boek best goed tot leven gebracht.

Een verfilming is vaak een manier om een boek samen te vatten tot het toegankelijk is voor meer dan fanatieke lezers. En dat hebben ze bij dit verhaal écht goed gedaan. De essentie van het verhaal was er nog. Je keek niet ineens naar een verzameling personages die op geen enkele manier op die van de boeken leken.

Aanrader dus! En ook als boek.
Als ik ooit alle boeken gelezen heb die ik zeker wil lezen – dat kan nog wel even duren *kuch kuch* -, zal me nog eens in dit verhaal verdiepen. 🙂

Sincerely,
Me

Posted in Het gaat hem om de reis., Tijd voor boeken

top 3: ze gaan op reis en nemen mee…

Een berg emotionele bagage.

reizen

Mijn Reis Met Jake – Morgan Matson

Stel het je voor: je moet binnen de vijf dagen naar de andere kant van het land rijden maar durft niet meer achter het stuur te kruipen. Daarom heeft je moeder een geweldige oplossing. Ze stuurt de zoon van een vriendin met je mee, die ontzettend toevallig en totaal onverwacht echt knap en charismatisch is. Je rijdt vijf dagen lang met een knappe jongen mee. In één auto.
Sign. Me. Up.

Natuurlijk zijn er wel aspecten aan het verhaal waarmee je niet kan lachen. Amy verongelukte drie maanden daarvoor met haar vader omdat ze aangereden werden bij het oversteken van een kruispunt. Zij overleefde het, haar vader niet. Daar heeft ze het nog erg moeilijk mee. Ze wil helemaal niet verhuizen naar Connecticut. Ver weg van haar het huis waar ze is opgegroeid. Daarom nemen ze – Amy en de aantrekkelijke chauffeur Jake – een omweg langs toeristische plekjes. Gaandeweg leren ze niet enkel elkaar kennen maar ook zichzelf. Wat gaan ze met hun toekomst doen na deze reis? Laten ze het verleden los? Of gaat het hen de rest van hun leven achtervolgen?

De Afstand Tussen Jou En Mij – Marina Gessner

Als ik aan dit boek denk, denk ik aan een zondagnamiddag in augustus. De laatste dag van de zomervakantie voor ik naar het vijfde middelbaar ging, luierend in de slaapkamer van mijn ouders. Mijn vader kwam juist binnen met een nieuwe poef die ook als boekendoos kon dienen. Die zou de zitzak vervangen die al tien jaar in mijn kamer stond. Ik stond op het punt mijn muur te decoreren met polaroids van Taylor Swift’s 1989 Deluxe Album. Ik kan helemaal niet tegen plotse veranderingen, maar ik had opeens het idee dat ik dat moest doen.
Waarom?

De Afstand Tussen Jou en Mij is een boek waarbij je het gevoel hebt dat je je levensstijl plots volledig gaat veranderen omdat je geïnspireerd bent.

McKenna had met haar beste vriendin een plan gemaakt. Ze gingen met z’n tweeën de Appalachian Trail volgen. Een wandelpad van 3500 kilometer. Uiteindelijk haakt Courtney op het laatste moment af. Daar staat McKenna dan mooi. Gepakt en gezakt om te vertrekken zonder een compagnon. Toch wil ze het plan niet afschrijven. Ze heeft die wandeling nódig. Ze ziet het als een mentale kuisbeurt. Haar hoofd leegmaken en zich enkel focussen op overleven.
Ze verzwijgt voor haar ouders dat ze in haar eentje naar die tocht vertrekt. Ik kan mij voorstellen dat je als ouder niet staat te springen wanneer je dochter je vertelt dat ze 3500 kilometer in de wildernis gaat wandelen in haar eentje.

Gelukkig is ze niet alleen voor de volledige wandeling. Ze ontmoet tijdens de tocht een andere wandelaar, Sam, die wel vaker zoveel kilometers aflegt. Wanneer hij McKenna overhaalt een andere route te nemen, gaat het echter flink mis.

Vlucht van Elin – maren Stoffels

Dit verhaal gaat over het meest voor de hand liggende: de vlucht van Elin. Ze is na een ruzie met haar vriend ooggetuige van een ongeval waarin hij betrokken raakt. Ze heeft geen idee hoe hij eraan toe is, en dat wil ze ook niet weten. Ze voelt zich verantwoordelijk. Zij was degene die naar hem riep dat hij weg moest gaan, waardoor hij aangereden werd.
Daarom beslist ze te vluchten. Ze neemt de trein naar een bestemming ver weg van huis. Daar ontmoet ze een vriendengroep. Lucas, Tara, Britt en Ivo. Vanaf dan reist ze mee met hen. Haar portemonnee is bovendien gestolen, dus ze heeft niet veel andere opties.

Voor mij zijn er twee opties waarom Elin is Elin gevlucht. Ofwel omdat ze denkt dat de politie haar verantwoordelijk gaat stellen en ze opgepakt zou zijn als ze gebleven was. Ofwel omdat ze niet wou weten wat er met Rens gebeurd is. Omdat ze niet wil weten dat hij gestorven is. Wat ik volledig begrijp. Soms lijkt het aangenamer je in het onwetende te wanen. Dan kan je de waarheid tot in het oneindige ontkennen.

Sincerely,
Me

Posted in Small talk

Longread: review

The Name change dilemma

van hannah howard

Er zijn longreads die me niet altijd voldoende kunnen boeien gedurende de hele lengte van het stuk. The Name Change Dilemma is daar geen voorbeeld van. Het stuk is fantastisch geschreven. Eerder verhalend. Hannah Howard beschrijft niet enkel wat er gezegd werd, maar waar het gezegd werd en op welke manier. Ze beschrijft elke actie met emotie en beeldspraak. Dat maakt het een pak minder droog dan verschillende andere teksten. Bovendien gaat de longread over een ontzettend interessant onderwerp. Het overnemen van de naam van een echtgenoot. In Amerika is dat een soort traditie geworden. Als iemand wiens cultuur dat wel toelaat maar niet verwacht van een vrouw, lijkt dit verhaal ver van haar bed. Iets wat me niet aanbelangt maar niettemin interesseert.

Toch heb ik één vraag. Kan je dit een longread noemen?
Ik heb niet het gevoel dat dit iets is wat ik nooit op papier zou kunnen vinden. Eerlijk gezegd zou je het letterlijk kunnen afdrukken en in een magazine kunnen plaatsen. Er staan zelfs geen foto’s bij. Dus zelfs geprint zou het er nogal sober uitzien. Je wordt niet aangetrokken door het stuk. Er zijn geen beelden die je de drang geven effectief te lezen.

Dat mis ik. Dat levendige in het leesproces. Ze schrijft op een kleurrijke manier; het gevoel van de kou beschrijven, de geschiedenis op een treffende manier neerpennen. Je leest niet enkel een informatief stuk. Het voelt alsof je een boek aan het lezen bent. Een erg goed boek dat je niet kan neerleggen omdat ze je met haar meesleurt in het verhaal door haar humoristische en natuurlijke schrijfstijl. Het is dus niet dat je je verveelt. Maar mensen die afgeschrikt worden door een grote blok tekst, zullen waarschijnlijk bij de eerste zin het tabblad sluiten.

Het kan een paar extra’s gebruiken. Al zijn het enkele kleuren in de achtergrond, telkens passend bij het thema van de paragraaf. Of een foto van New York in de winter wanneer ze daarover gaat vertellen. Dan zit je bij wijze van spreken niet enkel in je denkbeeldige New York, maar juist dat deel van New York waar ze over bezig is. Of stel je voor dat je dat deel leest en er op de achtergrond sneeuwvlokken naar beneden vallen? Dan zou ik helemaal verliefd worden op het stuk.

Nadat ik deze longread gelezen heb, weet ik één ding zeker: ik ga deze schrijfster zeker en vast opzoeken. Want ze schrijft góed.
Als longread zou het gewoon wat meer details kunnen gebruiken. Gewoon, om het persoonlijkheid te geven.

Heb jij er ook interesse in? Dan vind je de longread hier.

Sincerely,
Me

Posted in Het gaat hem om de reis., Tijd voor boeken

top 3: to travel or not to travel

reizen

Mijn Reis Met Jake – Morgan Matson

Voor wie zich ooit afvroeg wat voor reis ik wil maken, het antwoord staat in dit boek. Ik wil op een dag ook eens urenlang in een auto zitten met een eigen playlist en dan af en toe een pitstop waarbij je gaat eten in een wegrestaurant of snacks koopt in een winkeltje. McDonalds in de auto terwijl je lekker gevaarlijk je voeten op het dashboard zet en naar achter leunt in je autostoel? DE MAX.
Da’s pas gezellig. Vooral als je ook bezienswaardigheden gaat bezoeken. Op die manier zie je delen van een land of continent die je anders nooit zou gezien hebben. En zo vermijd je een saaie reis.
Dus wie weet maak ik ooit zo’n reis met vriendinnen. GEWELDIG.

De Afstand Tussen Jou En Mij – Marina Gessner

Voor ik De Afstand Tussen Jou en Mij las, had ik nog nooit gehoord van de Appalachian Trail. Ik spendeer niet al te graag tijd in de natuur en heb géén conditie, maar na het lezen van dit boek was ik bijna vertrokken met een trekrugzak en een survivalpakket.
Toch denk ik niet dat de trektocht zo romantisch is als ze ze in het boek beschrijven. Bleinen, wonden, verloren schoenen, ongewassen haren en slapen in open lucht zijn helemaal geen leuke ‘aesthetic‘ als je het zelf moet doorstaan.

Een aesthetic: Iets wat leuk om naar te kijken. De vibe van iets.
Het kan gebruikt worden als zelfstandig naamwoord. (Bv. “Mijn aesthetic is pompoensoep, wanten en bomen tijdens de herfst.” of “I like the aesthetic of your blog.”)

Tenzij je dat graag doet. Maar voor mij is het geen goed idee dit verhaal tot leven te brengen. Dat loopt slecht af.

Vlucht van Elin – Maren Stoffels

Maren Stoffels was voor jaren dé schrijfster voor mij. Je kent dat wel, één van die schrijvers wiens nieuwe boeken je koopt zodra ze uit komen. Dat was Maren Stoffels voor mij van mijn negende tot mijn vijftiende. Vlucht van Elin is niet mijn favoriete boek en ook niet bepaald memorabel.
MAAR. Zonder Vlucht van Elin had ik Verboden voor Ons nooit gelezen – mijn favoriete boek van Maren Stoffels -, dus het was mijn tijd waard. Eigenlijk gaat het boek over reizen, maar de reis zelf is me nooit bijgebleven. Ik herinner me enkel de ruzie tussen Rens en Eline, het dramatische einde en Rens’ ongeval. Dat ligt niet per se aan Maren’s schrijfstijl maar eerder aan mijn voorkeur voor liefdesverhalen. Het liefdesverhaal van een boek blijft me het meest bij. En ik kan niet zeggen dat Vlucht van Elin overvloeide van de liefdesscènes.

Ik ben benieuwd wanneer ik ooit nog een reisboek ga lezen én of het ooit kan tippen aan Mijn Reis met Jake. Twijfelachtig, maar je weet het nooit!

Sincerely,
Me