verfilmd: drama
AFTER – ANNA TODD
geen stress, I like cliché
(LICHTE SPOILER ALERT)
Is dit verhaal uniek? Om die vraag te beantwoorden sommen we even op welke kenmerkende chickflick elementen je in het boek kan vinden.
- Braaf meisje wordt stout
- Ultieme maagd wordt ontmaagd door de ultieme playboy
- Playboy die nooit verliefd wordt, wordt verliefd
- BRITS ACCENT
- “Het is m’n moeders droom, niet de mijne.”
- Een liefdesdriehoek tussen de bad boy en een goede vriend van hem
Ik heb niks tegen dit boek en dat zwéér ik. Ik weet dat je niet uit deze beschrijving kan merken dat ik het leuk vond, maar dat is wel zo. Ik heb echt er echt van genoten. Pas bij het tweede boek kon ik het niet meer aan.
In After loop je namelijk in cirkels. Eigenlijk loopt After achter z’n eigen staart.
Hardin en Tessa hebben om de haverklap ruzie over dezelfde feiten en de helft van dié dialogen herhalen zich meermaals bijna letterlijk in het boek. Wat er dus voor zorgt dat je minstens VIJF keer dezelfde ruzie leest, maar dan op een ander moment.
After is dus repetitief. Onvoorstelbaar repetitief. Ik ben nooit begonnen met het derde boek omdat ik de dialogen beu was. Omdat ik de hele tijd het gevoel had dat ik dat soort hoofdstukken al had gelezen.
fifty shades of grey, move aside
Als je dacht dat Fifty Shades of Grey het enige gekende verhaal was met veelvuldige seks erin, dan ben je flink fout. I kid you not, Hardin en Tessa hadden om de tien pagina’s seks.
OM DE TIEN PAGINA’S.
Mij niet gelaten, ik houd van sappige. Maar serieus. Ik besefte later dat het boek van ongeveer 450 pagina’s heel gemakkelijk 300 pagina’s had kunnen tellen als ze elkaar niet om de haverklap besprongen of afmaakten.
Bij After lees je niet alleen veel seks-scènes, je leest een resem ruzies over hetzelfde onderwerp tussen dezelfde personages.
Yo, Tessa, je vriendje is PROBLEMATISCH. Ik snap dat elke meid ervan droomt een Britse bad boy aan de haak te slaan die het moeilijk heeft met zijn verleden en zijn helse gedrag wil veranderen omdat hij van je ‘hóudt’, maar ik zweer dat het in het echt allemaal niet zo romantisch is.
het leven als boek
Ruziën, dat gebeurt in het echt regelmatig. Seks vindt – indien je een gelukzak bent – herhaaldelijk plaats. Het bijleggen? Dat doet iedereen.
Maar dat betekent niet dat ik elk detail van mijn leven op papier ga zetten zoals het gebeurd is. Want dat is sáái. Niemand wil iedere godsgenadige ruzie lezen die ik heb gehad. We hebben het door; je hebt vaak ruzie en je vergeeft het hem elke keer, hoewel je zwoor nooit meer terug te gaan tot hij zijn gedrag verbeterde. Maar we moeten dat niet elke veertig pagina’s opnieuw lezen. Als je scènes bespaart, kan je pagina’s besparen. En tijd.
Wat is er in dit boek gebeurd met het principe: “Je schrijft een boek en schrapt op het einde alle overtollige en overbodige scènes”?
Dat is het enige wat ik tegen dit boek heb. Dat vergeten principe.
Ik snap dat het een Wattpad-verhaal is en dat het begon als fanfictie, maar zelfs dan zouden ze dezelfde aanpak moeten toegepast hebben. Zorg ervoor dat het een BOEK wordt. Niet enkel een geprinte versie van een Wattpad-verhaal.
Ik houd van cliché en ik vind het een goed verhaal. Ik word gewoon gek van al die herhaling. Dat is alles.
Anderen herkennen zichzelf misschien niet in deze frustratie. Zoveel te beter voor hen, want momenteel zit ik volledig vast bij het eerste hoofdstuk van boek drie. Voor zij die het willen lezen: ga ervoor! Ik maak me nu druk in die aspecten maar dat deed ik niet tijdens het eerste boek. Toch niet te veel. Het enige wat me de eerste keer opviel was dat ze vaak seks hadden. Maar echt vaak.
Christian en Ana konden er bijna niet tegenop.
Sincerely,
Me
