Om je te helpen begrijpen wie ik ben als lezer, zal ik je gaandeweg vertellen wat mijn favoriete boeken zijn. Geloof me, ik zou uren kunnen bazelen over mijn liefde voor mijn favoriete boeken. Ik heb beslist je daar voor de eerste post nog van te beschermen.
Het is een heuse passie en het vergt ontzettend veel tijd en energie personages uit boeken te ‘shippen’. Mijn full-time job is uit mijn dak te gaan over de liefdesrelaties, terwijl ik me er mentaal in dompel en heen en weer rol. Omdat dit nu eenmaal over boeken voor jongeren en jongvolwassenen gaat, zal ik af en toe het leesjargon gebruiken van tieners uit de 21ste eeuw. Als je daar nog geen kennis van hebt, ga je daar waarschijnlijk meer over leren in de posts!
De favoriet
vrees me – tahereh mafi
Ik vertel je nog niet waar het verhaal over gaat – want het boek past in één van mijn thema’s. Ik kan je wel zeggen dat ik dit boek al verschillende keren herlezen heb en hem nog steeds even fantastisch en betoverend vind. Eén woord. Warnette. De ship van de eeuw.
“Amber, wat is een ship?”
Neen, er komen geen schepen of havens aan te pas.
Een ship : Wanneer je vindt dat twee mensen bij elkaar passen en wil dat ze bij elkaar komen. Het kan gebruikt worden als een werkwoord of als een zelfstandig naamwoord. (Bv. “I ship it.” of “Ze zijn mijn ship.”)
In de wereld van boeken en elke godsgenadige minuut lezen, is dit woord je beste vriend. De naam van je ship wordt je mantra. Zo loop ik bijvoorbeeld elke dag non-stop mijmerend “Warnette” te fluisteren. De Youtubester Whittynovelsdeelt mijn passie daarin. Indien je een mega-fan bent van Vrees Me, zal je jezelf zeker vinden in haar speeches over deze reeks.
Je bent wat je graag ziet, dus ik ben deze serie. En dat vind ik helemaal niet erg.
De look van mijn blog heeft een heuse make-over gekregen en het onderwerp ervan gaat daar ook niet aan ontsnappen. Mijn liefde voor musicals is niet verdwenen – geen zorgen – maar mijn liefde voor boeken is deze zomer herrezen. Omdat ik vorig jaar zo druk bezig was met school en alle nieuwe lokalen, vakken en leerkrachten, kreeg ik weinig kansen me helemaal te verdiepen in een verhaal. Daar kwam in juli verandering in.
Inderdaad, extreme-boeken-fanaat-Amber ontwaakte plots uit de dood. Ik ben mijn liefde voor boeken nooit kwijtgeraakt, “once a book addict, always a book addict”, ik had hem gewoon op een laag pitje gezet. Maar na het lezen van een boek over zombies en een boek over rijke mensen die hun succes kopen, wist ik dat ik mijn ervaringen met boeken onmogelijk voor mezelf kon houden.
Ein-de-lijk kan ik boeken delen met vreemden zonder dat ze me schuin aankijken omdat ze niet begrijpen hoe iemand lezen leuk kan vinden. Het is geen mythe, zo’n mensen bestaan. En ik ben er één van.
Ik ben nog aan het uitvogelen in welke volgorde ik mijn thema’s ga posten. Elke week zal één thema hebben waar ik enkele blogposts over schrijf. Deze week focus ik me vooral op boeken die ik gelezen heb en waarvan vind dat ze meer aandacht verdienen. Vanaf volgende week begin ik aan de effectieve thema’s. Tot dan!
“Have you ever felt like nobody was there? Have you ever felt forgotten in the middle of nowhere? Have you ever felt like you could disappear? Like you could fall, and no one would hear?“
baptiste (22)
“Wauw. Ja, ik heb mij zelf ook al zo gevoeld. Zeker op de lagere school en in het middelbaar. In het tweede middelbaar had ik zo’n tekst echt kunnen gebruiken. Dan had ik geweten dat ik niet alleen was. Dat anderen dat gevoel ook soms hebben. Ik voel mij thuis ook niet altijd begrepen. Onder andere omdat ik op jongens val en mijn vader zelf twijfels heeft over homoseksualiteit.
Die tweede zin “Have you ever felt forgotten in the middle of nowhere?” dat is iets waar ik het zelf vaak moeilijk mee had vroeger. Ik ben ooit bijvoorbeeld weggelopen van huis en niemand is mij komen zoeken. Ik was weggelopen omdat ik gepest werd en wist dat mijn ouders me niet gingen geloven. In de lagere school zouden ze nog in gesprek zijn gegaan met de ouders van een pester, maar in het middelbaar dachten ze dat het een poging was om aandacht te krijgen. Dat was erg moeilijk, want ik werd wel echt gepest. Ik denk dat mijn ouders nu misschien zouden begrijpen dat ik de waarheid sprak als ze ontdekten dat ik toen uit de kast was gekomen op school.
Ik probeer mezelf niet te veel te laten vangen door die neerwaartse spiraal wanneer ik dit lees. Toch voel ik mij af en toe nog steeds zo… verdwaald en vergeten. Ik moet gewoon onthouden dat ik niet alleen ben. “
“Ik ken dear evan hansen!”
“Is dit van Dear Evan Hansen? O, die musical is zó mooi. De jongen die de hoofdrol speelde in deze musical speelde ook in een serie die ik keek. The Real O’Neals. Dat is een televisiereeks over een jongen die op jongens valt. Daarom dat ik interesse kreeg in deze musical. Het is echt goed dat Dear Evan Hansen zulke liedjes op zijn soundtrack heeft. Mensen kunnen zoiets gebruiken. Zo’n geruststelling dat je niet alleen bent. Dat je niet de enige bent die zich eenzaam voelt. Dat is hartstikke belangrijk.”
“Ik ga wel vaker naar musicals met mijn ouders. Meestal zijn dat vooral musicals waarbij het onderwerp me interesseert. De wereldoorlogen fascineren me erg, waardoor ik met zekerheid kan zeggen dat mijn favoriete musical 14-18 is.
Die musical was gewoon fantastisch! Het was een eerbetoon aan alle gesneuvelde soldaten en ik vond dat hij echt waarheidsgetrouw was – naast de personages die toen niet leefden, natuurlijk. De musical leek levensecht en nam je helemaal mee naar het verleden. Alle pijn, liefde, vriendschap… het kwam er allemaal in voor. De bewegende stoeltjes maakten het perfect omdat het alles een extra dimensie gaf. Je kon letterlijk meegaan in het verhaal, omdat je de personages volgde met de tribunes. Wat een spektakel!
Ik zou het zo opnieuw doen, en eigenlijk heb ik dat deels gedaan toen ik 40-45 ging kijken. Die musicals hebben mijn hart veroverd.”
Heathers is een musical gebaseerd op de gelijknamige film uit 1988. De musical kwam in 2013 in Los Angeles uit. Ongeveer een jaar later brachten de makers de musical naar Broadway.
Leuk feitje: de meeste castleden van de LA voorstellingen speelden ook mee in de Broadway voorstellingen.
Heather, heather en… heather
Ik dacht eerst dat de musical over de populaire kids en hun giftige gedrag ging gaan, maar na enkele liedjes ging het plot plots een heel andere kant op. Het verhaal gaat niet hoofdzakelijk over de Heathers. Het gaat vooral over de turbulente liefdesrelatie tussen Veronica Sawyers en Jason Dean. Veronica is een tiener die onzichtbaar lijkt voor de rest van de wereld. Vanwege een toevallige ontmoeting met de Heathers krijgt ze de kans haar populariteit op te krikken, door de Heathers te helpen met het namaken van afwezigheidsbriefjes en doktersvoorschriften.
De Heathers zijn meisjes waarmee iedereen op Westerburg High School bevriend wil zijn. De wereld ligt aan hun voeten, net als alle jongens op de school, en geld is geen probleem.
Heather Chandler, Heather McNamara en Heather Duke
Elke Heather heeft haar eigen ‘merkkleur’. Die van H. Chandler is rood, die van H. McNamara is geel en die van H. Duke is groen. Elk kledingstuk heeft die kleur. Van scrunchies tot blazers tot schoenen en zelfs ondergoed. Uiteindelijk komt Veronica er bij, die blauw draagt. En ja, ook ondergoed.
Hoe ik dat weet? Veronica laat zich op een dronken avond íets te veel gaan en bezoekt daarom in een opwelling het huis van Jason Dean. De mysterieuze jongen die ze enkele dagen daarvoor ontmoette. De druk die populariteit op haar legt, wordt haar te veel. Zeker wanneer de Heathers Veronica’s beste vriendin Martha beginnen uitlachen. Wanneer Veronica Martha verdedigt, is het genoeg voor Heather Chandler. Ze verklaart dat ze Veronica’s reputatie na het weekend zal verpesten. En om zichzelf daar even van af te leiden, haalt Veronica alles uit de kast. Of iets letterlijker… *kuch kuch* ze gaat volledig uit de kleren.
Dead Girl Walking is mijn favoriete lied van de musical en niemand kan me van gedachte doen veranderen. De scène zit vol energie, passie en hoge noten. Het is ‘heads up’ het meest theatrale lied van de hele musical. Niet het meest dramatische lied – die titel gaat naar Meant To Be Yours.
knal knal knal
Veronica en Jason Dean – kort en cool J.D. – worden verliefd op elkaar. Oooh, ontzettend lief! Nope. Dead Girl Walking mag dan vol passie zitten, de scène erna gaat alles grondig mis. Veronica wil haar excuses aanbieden aan H. Chandler omdat ze haar beste vriendin verdedigde maar geeft die per ongeluk vergif.
“Amber, hoe geef je nu ‘per ongeluk’ vergif?” Veronica maakt een drankje voor H. Chandler, met wat speeksel in als wraak. J.D. maakt echter een iets minder vredelievend drankje met een chemische en giftige vloeistof. Wanneer Veronica de verkeerde koffietas meeneemt om aan H. Chandler te geven, sterft die ter plekke.
Daarna verandert de sfeer volledig. Veronica en J.D. willen niet betrapt worden op moord – ook al wou Veronica niemand doden – dus ze doen alsof H. Chandler aan zelfdoding deed en schrijven een brief in haar naam. Daarna gaat het bergaf voor J.D. en Veronica, want het blijft niet bij een moord op H. Chandler…
J.D.’s donkere kant komt steeds vaker naar boven tot op het punt dat hij helemaal verdrinkt in zijn eigen fantasie waarbij iedereen die populair is en hem tegenwerkt, moet sterven. De eerste moorden probeerde Veronica hem nog te verdedigen en zijn daden door de vingers te zien.
Heather Chandler’s dood veroorzaakt echter een epidemie van zelfdodingen waarbij ‘iedereen een Heather wil zijn’ en wanneer de zelfdodingsepidemie ook Veronica’s beste vriendin beïnvloedt, heeft Veronica er genoeg van. Daar kan J.D. níet mee lachen. In de video hiernaast zie wat ik daar mee bedoel. Hij slaat volledig tilt en laat zich íets te veel gaan in zijn moordlustige dagdromen.
I am damaged
Heathers is veruit mijn favoriete musical van alle musicals die ik al gezien heb. En dat komt vooral door liedjes zoals Candy Store, Dead Girl Walking en Seventeen.
Ik vind de musical echt one of a kind. Je vindt op Broadway zelden een verhaal dat precies de juiste tools gebruikt om je aandacht te blijven trekken. De dramatische plottwists en psychotische aanvallen van J.D. maken de musical spannender. Gaat hij nog iemand doden? Gaat hij Veronica doden? Het personage is zo onvoorspelbaar dat het allemaal zou kunnen gebeuren.
Heathers is niet bang van een scheutje vulgaire humor. Zie het lied Blue. Daar zit ik nog steeds bij te lachen wanneer het begint te spelen op mijn Spotify. Het is een zeer… grafisch liedje.
Naast al deze elementen is Veronica is dan ook nog een zeer relatable personage dat net zo sociaal incapabel kan zijn als mij. Al ben ik blij dat ik geen psychotisch moordenaarsvriendje heb. Maar dat is mijn mening.
